Category Archives: ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ

Η ΣΟΝΑΤΑ ΤΟΥ KREUTZER ΚΑΙ Ο ΤΟΛΣΤΟΙ

«Music is the shorthand of emotion.» Leo Tolstoy

 
Prinet’s famous painting, “The Kreutzer Sonata” from 1901 depicting an event that actually is never described (only imagined) in Tolstoy’s original: a passionate kiss between the violinist and the wife, one hand still connecting to the piano, carried away by the music’s passion.


Ivry GITLIS @ BEETHOVEN Kreutzer Sonata (complete) Martha Argerich, live 1999 

http://youtu.be/DMHeTKCg3xc

 

Violin Sonata No. 9 in A major, commonly known   as the Kreutzer Sonata, is a violin sonata which Ludwig van Beethoven published as his Opus 47. It is known for its demanding violin part, unusual   length (a typical performance lasts slightly less than 40 minutes), and   emotional scope — while the first movement is predominantly furious, the   second is meditative and the third joyous and exuberant.
Συνέχεια

2 Σχόλια

Filed under ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ

ΑΜΛΕΤ

ΣΑΙΞΠΗΡ 

(Μετ. Φώτης Κόντογλου)
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΑΞΗ III Ἅμλετ (μονάχος)

Νά ῾ναι στὸν κόσμο κανένας γιὰ νὰ μὴν εἶναι! Νά τὸ ἐρώτημα. Εἶναι ἄραγε  περισσότερο πρέπον νὰ ὑπομονεύει κανένας ὑποφέρνοντας τὰ χτυπήματα καὶ  τὶς ἰδιοτροπίες τῆς ἀκατάστατης μοίρας, ἢ ν᾿ ἀρπάξει τ᾿ ἄρματα καταπάνου  σ᾿ ἕναν ὠκεανὸ ταραγμένο, καὶ νὰ τὸν σταματήσει με τὰ στήθια του; Νὰ  πεθάνει! … Νὰ κοιμηθεῖ! … Ξεμπέρδεψε! Ὁ νύπνος δίνει τέλος στοὺς  πόνους τῆς καρδιᾶς καὶ στ᾿ ἀμέτρητα βάσανα πού ῾ναι ὑποκείμενο τὸ κορμί!  Ἕνα τέτοιο τέλος πρέπει κανένας νὰ τὸ ποθεῖ ὁλόψυχα. Νὰ πεθάνει! … Νὰ  κοιμηθεῖ! … Νὰ κοιμηθεῖ! … Νὰ νειρεύεται, ἴσως! Νά, ἐδῶ εἶναι ὁ  κόμπος. Μέσα στὸν ὕπνο τοῦ θανάτου, τί ὄνειρα ἄραγε μποροῦν νὰ μᾶς  ταράξουν, ἀφοῦ θά ῾χουμε πιὰ ξεμπερδέψει, ἀπ᾿ τὰ βάσανα τῆς ζωῆς; Νά τί  πρέπει νὰ ξεδιαλυθεῖ. Νά ἡ σκέψη, ποὺ γίνεται αἰτία νὰ πηγαίνει σὲ  μάκρος ἡ κακομοιριὰ μιᾶς ζωῆς τόσο μακρόχρονης. Ποιὸς ἤθελε ὑποφέρει τὶς  σφαλιάρες καὶ τὴν καταφρόνια τοῦ κόσμου, τὶς ἀδικίες τῶν τυράννων, τὰ  καπρίτσια τοῦ περήφανου, τὰ βασανιστήρια τοῦ ἔρωτα ποὺ δὲ βρίσκει θέση  σὲ μιὰ καρδιὰ ποὺ ἀγαπᾶ, τὶς μικρολογίες τοῦ νόμου, τὴν ἀσπλαχνιὰ τῶν  ἀφεντάδων, καὶ τὰ πατσαβουριάσματα ποὺ τραβᾶ ἡ κρυμμένη ἀξία ἀπὸ μέρος  τῆς προστυχιᾶς, ἂν μποροῦσε νὰ πιτύχει τὸ πασαπόρτι του μὲ μιὰν ἁπλὴ  κεντιά; Ποιὸς θά ῾θελε νὰ σηκώνει στὶς πλάτες του τόσα φορτία, νὰ  γογγύζει σὰν ἕνα γουρούνι, καὶ νὰ δρώνει κάτου ἀπ᾿ τὰ βάρετα τῆς ζωῆς,  ἂν δὲν τὸν τρόμαζε κάτι τίς, πέρ᾿ ἀπ᾿ τὸν τάφο, ἀπὸ μιὰ χώρα  ἀνεξερεύνητη, ποὺ ἀπ᾿ τὰ σύνορά της δὲ γύρισε κανένας ὁδοιπόρος;

Σχολιάστε

Filed under ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ

Η ΘΕΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ ΣΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

Dante: La Divina Commedia

Purgatorio, canto IV (1-12)

Σαν μέσα μας μια αίστηση

χαρά ή λύπη τη συνέχει
όλη η ψυχή εκεί πια συγκεντρώνεται
και τίποτ’ άλλο δεν προσέχει –
και τούτο δείχνει ότι σφάλλουν όσοι πιστεύουν ότι μέσα
η μια ψυχή, πλάι σε μιαν άλλη, μπορεί να βασιλεύει.
Γι’ αυτό, σαν η ψυχή είναι για τα καλά στραμμένη
σ’ ό,τι ακούει ή σ’ ό,τι βλέπει
κυλάει ο χρόνος χωρίς να τον καταλαβαίνει-
γιατί άλλη η αίστηση που ακούει
κι άλλη αυτή που όλη την προσοχή της συγκεντρώνει:

Σχολιάστε

Filed under ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΝΤΙΝΤ

About “Candide”: «Voltaire made, with this novel, a résumé of all his works … His whole intelligence was a war machine. And what makes me cherish it is the disgust which has been inspired in me by the Voltairians, people who laugh about the important things! Was he laughing? Voltaire? He was screeching …»
Flaubert, Correspondance, éd. Conard, II, 348; III, 219

http://www.gutenberg.org/ebooks/19942

Candide – Wikipedia, the free encyclopedia 

http://en.wikipedia.org/wiki/Candide 

Candide (operetta) – Wikipedia, the free encyclopedia 
Cunegonde’s coloratura aria «Glitter and Be Gay» is a favourite showpiece for many sopranos. Barbara Cook’s performance of the aria at its introduction impressed audience and critics, bringing her wide recognition; This aria poses considerable difficulties. Technically, it is among the most fiendishly challenging coloratura soprano arias. If sung as written throughout (alternative phrases are provided at several points in the score), there are three high E-flats (above high C), two staccato and one sustained; there are also numerous uses of high C and D-flat. Some of the florid passages are very intricate, calling for marksmanship of the highest order. Theatrically, it demands an elaborate comic staging, in which Cunegonde adorns herself with jewellery while singing and dancing around the stage (much as does Marguerite in the «Jewel Song» of Gounod’s Faust), and has a satirical quality that is a challenge to perform. Cook discussed the most difficult part of this aria—the «Ha ha hahahaha» section—with Renée Fleming for Opera News in December 2001.

Σχολιάστε

Filed under ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ

ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ

EDGAR ALLAN POE ΚΑΙ SERGEI RACHMANINOFF

Ι

Άκου τα έλκηθρα με τα κουδουνάκια, –
τ΄ ασημένια κουδουνάκια!
Σαν τι κόσμους πασίχαρους δε λένε οι μελωδίες τους!
Πώς χτυπάν, χτυπάν, χτυπάν,
μέσ’ τον παγωμένον αέρα της νυκτός!
Ενώ τ΄ άστρα πασπαλίζουν
όλο τον ουρανό και λες σπιθοβολούν
από κρυστάλλινες χαρές,
κρατώντας το ρυθμό, ρυθμό, ρυθμό,
σα σ΄ ένα Ρουνικό ρυθμό,
μαζί με το τριγκίνισμα, που σκάει έτσι μουσικά
απ΄ των κουδουνιών τη σύχαρη βροντήν, ντιν, ντιν, ντιν, –
ντιν, ντιν, ντιν, –
απ΄ την κλαγγήν κι από των κουδουνιώνε τη βροντήν.

Σχολιάστε

Filed under ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ

ΤΟ ΑΗΔΟΝΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ

OSCAR WILDE

 
«Είπε ότι θα χόρευε μαζί μου αν της έφερνα κόκκινα τριαντάφυλλα,» φώναξε ο νεαρός Φοιτητής, «άλλα σ’ όλο τον κήπο μου δεν υπάρχει ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο.» από την φωλιά της στη βελανιδιά η Αηδόνα τον άκουσε, και κοίταξε έξω μέσα από τα φύλλα, και απόρησε.
«Ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο σ’ όλο τον κήπο μου!» αυτός φώναξε, και τα όμορφα μάτια του γέμισαν δάκρυα.

Αχ, από τι μικρά πράγματα εξαρτάται η ευτυχία! Έχω διαβάσει όλα όσα οι σοφοί έχουν γράψει, και όλα τα μυστικά τής φιλοσοφίας είναι κτήμα μου, κι όμως για να θέλω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο έχει γίνει η ζωή μου δυστυχισμένη.
«Επιτέλους να ένας πραγματικά ερωτευμένος,» είπε η Αηδόνα. «Νύχτες ολόκληρες κι’ αν έχω τραγουδήσει για αυτόν, αν και δεν τον ήξερα: νύχτες ολόκληρες έχω διηγηθεί την ιστορία του στ’ αστερία, και τώρα τον αντικρίζω.
Τα μαλλιά του είναι σκούρα σαν τον ανθό του υάκινθου, και τα χείλη του κόκκινα σαν το τριαντάφυλλο του πόθου του αλλά το πάθος έχει κάνει το πρόσωπό του σαν ωχρό ελεφαντόδοντο, και η θλίψη έχει βάλει την σφραγίδα της πάνω στο μέτωπό του.»
 
Edita Gruberova. Le Rossignol et la Rose, Saint-Saens

«Ο Πρίγκιπας κάνει ένα χορό αύριο το βράδυ,» μουρμούρισε ο νεαρός φοιτητής, «και η αγάπη μου θα είναι καλεσμένη. Αν της φέρω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο θα χορέψει μαζί μου μέχρι την αυγή.
 
Αν της φέρω ένα κόκκινο τριαντάφυλλο θα την κρατήσω στα χέρια μου, και θα γείρει το κεφάλι της πάνω στον ώμο μου, και το χέρι της θα είναι πιασμένο στο δικό μου.
Μα δεν υπάρχει ούτε ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στον κήπο μου, κι έτσι θα κάθομαι μόνος, και εκείνη θα με προσπεράσει. Δεν θα μου δώσει καμία σημασία, και η καρδιά μου θα σπάσει.»

«Αυτός όντως είναι ο αληθινά ερωτευμένος,» είπε η Αηδόνα. «Για ότι εγώ τραγουδάω, εκείνος υποφέρει -ότι για μένα είναι χαρά, για εκείνον είναι πόνος.
Σίγουρα ο Έρωτας είναι ένα υπέροχο πράγμα. Είναι πιο πολύτιμος από σμαράγδια, και πιο ακριβός από φίνες οπαλίνες.
Τα μαργαριτάρια και τα πετράδια δεν μπορούν να τον αγοράσουν, ούτε και πουλιέται στην αγορά. Δεν μπορεί να αγοραστεί από τούς πραματευτάδες, ούτε μπορεί να μετρηθεί στη ζυγαριά για χρυσάφι.»

Σχολιάστε

Filed under ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ

"ΡΩΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ" ΣΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ

ΟΥΙΛΛΙΑΜ ΣΑΙΞΠΗΡ

«Romeo
If I profane with my unworthiest hand
This holy shrine, the gentle sin is this:
My lips, two blushing pilgrims, ready stand
To smooth that rough touch with a tender kiss.
Juliet
Good pilgrim, you do wrong your hand too much,
Which mannerly devotion shows in this;
For saints have hands that pilgrims’ hands do touch,
And palm to palm is holy palmers’ kiss.»
—Romeo and Juliet, Act I, Scene V
 
 
 
Prokofiev: Romeo and Juliet, No 35 Finale Act II

 
At least 24 operas have been based on Romeo and Juliet. The earliest, Romeo und Julie in 1776, a Singspiel by Georg Benda, omits much of the action of the play and most of its characters, and has a happy ending. It is occasionally revived. The best-known is Gounod’s 1867 Roméo et Juliette (libretto by Jules Barbier and Michel Carré), a critical triumph when first performed and frequently revived today.Bellini’s I Capuleti e i Montecchi is also revived from time to time, but has sometimes been judged unfavourably because of its perceived liberties with Shakespeare; however, Bellini and his librettist, Felice Romani, worked from Italian sources—principally Romani’s libretto for an opera by Nicola Vaccai—rather than directly adapting Shakespeare’s play. 
Συνέχεια

Σχολιάστε

Filed under ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ & ΜΟΥΣΙΚΗ