ΣΤΗΝ ΑΚΤΗ, ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ

760958-making-waves-deb-morris

Ήταν και οι δύο νέοι, μορφωμένοι και παρθένοι εκείνη την πρώτη νύχτα του γάμου τους, και στην εποχή που ζούσαν μια συζήτηση για τις σεξουαλικές δυσκολίες ήταν απλώς αδύνατη.

[…] Του Έντουαρντ ποτέ δεν του άρεσε η κλασική μουσική και τώρα μάθαινε την κεφάτη αργκό της –λεγκάτο, πιτσικάτο, κον μπρίο. Αργά, μέσω εξαντλητικής επανάληψης, είχε φτάσει να αναγνωρίζει, ακόμη και να του αρέσουν κάποια κομμάτια. Ήταν ένα που έπαιζε με τους φίλους της που τον συγκινούσε ιδιαίτερα. Όταν εξασκούνταν στις κλίμακες και τα αρπίσματα της στο σπίτι, φορούσε μια κορδέλα στα μαλλιά, μια χαριτωμένη πινελιά που τον έκανε να ονειρεύεται την κόρη που μπορεί μια μέρα να αποκτούσαν. Το παίξιμο της Φλόρενς ήταν ευέλικτο και ακριβές, και ήταν γνωστή για τον πλούσιο τόνο της. Ένας καθηγητής είχε πει ότι ποτέ δεν είχε ξανασυναντήσει σπουδαστή που να μπορεί να κάνει μια σκέτη χορδή να ηχεί τόσο θερμά. Όταν βρισκόταν μπροστά στο μουσικό αναλόγιο στην αίθουσα όπου εξασκούνταν στο Λονδίνο, ή στο υπνοδωμάτιο της στην Οξφόρδη, με τον Έντουαρντ αραγμένο στο κρεβάτι, να την παρακολουθεί και να την ποθεί, στεκόταν όλο χάρη, με ίσια πλάτη και το κεφάλι περήφανα ψηλά και διάβαζε  τη μουσική με μια επιβλητική, σχεδόν αγέρωχη έκφραση που τον αναστάτωνε. Αυτό το ύφος έκρυβε τόση σιγουριά, τόση γνώση για το μονοπάτι που οδηγεί στην ηδονή!

Belcea Quartet – Beethoven String Quartet in D, Op. 18 Nr. 3

http://youtu.be/8n-Xa8TLSNk

waves-photography-deb-morris-12

Όταν το θέμα ήταν η μουσική, ήταν πάντα σίγουρη και άνετη στις κινήσεις της -όταν κέρωνε το δοξάρι, κούρδιζε το όργανο της, διευθετούσε το δωμάτιο της για να βολέψει τους τρεις φίλους της από το κολέγιο, για το κουαρτέτο  εγχόρδων που αποτελούσε το πάθος της. Ήταν η αναμφισβήτητη αρχηγός και είχε πάντα την τελευταία λέξη στις διαφωνίες τους. Όμως στην υπόλοιπη ζωή της παραδόξως ήταν αδέξια και αβέβαιη, σκοντάφτοντας αδιάκοπα, αναποδογυρίζοντας πράγματα ή χτυπώντας κάπου το κεφάλι της. Τα δάχτυλα που κατάφερναν τους διπλούς φθόγγους σε μια παρτιτούρα του Μπαχ κατάφερναν με την ίδια απιδεξιότητα να αναποδογυρίσουν ένα γεμάτο φλυτζάνι τσάι πάνω σ’ένα λινό τραπεζομάντηλο ή να ρίξουν ένα ποτήρι σ’ένα πέτρινο δάπεδο.

 debmwaveart1

Schumann: Quartet A minor, op 41 #1 (entire) – Flonzaley String Quartet

http://youtu.be/UQXczt3xB1w

[…] Πώς ήταν δυνατό να μην ερωτευτεί κάποια τόσο παράξενα και εγκάρδια ιδιαίτερη, τόσο οδυνηρά ειλικρινή και ενσυνείδητη, της οποίας η κάθε σκέψη και το κάθε συναίσθημα εμφανίζονταν γυμνά σε κοινή θέα, αναβλύζοντας σαν φορτισμένα σωματίδια μέσα από τις μεταβαλλόμενες εκφράσεις και χειρονομίες της; Ακόμη και χωρίς τη γεροφτιαγμένη ομορφιά της και πάλι θα την αγαπούσε αναπόφευκτα. Και εκείνη τον αγαπούσε με τόση ένταση, με τόση βασανιστική σωματική επιφυλακτικότητα. Δεν είχαν εξαφθεί μόνο τα πάθη του, οξυμμένα από την απουσία μιας ολοκληρωμένης εκτόνωσης, αλλά ακόμη και τα προστατευτικά του ένστικτα. Ήταν όμως στ’αλήθεια τόσο ευάλωτη; Είχε κρυφοκοιτάξει μια φορά τον σχολικό της φάκελο και είχε δει τα αποτελέσματα των τεστ ευφυίας της: εκατόν πενήντα δύο, δεκαεφτά βαθμοί πάνω από το δικό του. Εκείνη την εποχή αυτοί οι δείκτες ευφυίας χρησιμοποιούνταν για να μετρήσουν κάτι τόσο χειροπιαστό όσο το ύψος ή το βάρος. Όταν παρευρισκόταν σε κάποια πρόβα του κουαρτέτου κι εκείνη είχε διαφορετική άποψη για την απόδοση μιας φράσης ή για το τέμπο ή τις μεταπτώσεις από Τσαρλς, τον στρουμπουλό και δογματικό δεύτερο βιολιστή του οποίου το πρόσωπο γυάλιζε από όψιμη ακμή, ο Έντουαρντ γοητευόταν από το πόσο ψυχρή μπορούσε να γίνει η Φλόρενς. Δεν διαπληκτιζόταν, άκουγε ήρεμα και μετά ανακοίνωνε την απόφαση της. Κανένα σημάδι τότε εκείνης της νευρικής χειρονομίας. Ήξερε το θέμα  της και ήταν αποφασισμένη να ηγηθεί, με τον τρόπο που έπρεπε να το κάνει το πρώτο βιολί.

Bartók – String Quartet 4 (Color-Coded Analysis)

http://youtu.be/iS-Q8ua-33k

waves-photography-deb-morris-6

[…] Οι σκέψεις του Έντουαρντ διαλύθηκαν κι έγινε ξανά η γλώσσα του, η απόληξη της, την ίδια στιγμή που η Φλόρενς αποφάσισε ότι δεν άντεχε άλλο. Ένιωθε εγκλωβισμένη και ασφυκτιούσε, κόντευε να σκάσει, της ερχόταν ναυτία. Και άκουγε έναν ήχο, να δυναμώνει σταθερά, όχι σταδιακά σαν κλίμακα, αλλά μ’ένα αργό γκλισάντο και δεν ήταν ούτε ακριβώς βιολί ούτε φωνή, αλλά κάτι ενδιάμεσο, που δυνάμωνε και δυνάμωνε αβάσταχτα, χωρίς να υπερβαίνει το ακουστικό φάσμα, μια φωνή -βιολί που κάτι της έλεγε, κάτι επείγον, με συριγμούς και φωνήεντα πιο πρωτόγονα από τις λέξεις. Μπορεί να ερχόταν μέσα απ’το δωμάτιο, ή έξω από το διάδρομο, ή να τον παρήγαγαν τ’ αυτιά της, σαν εμβοή. Μπορεί να έκανε αυτό τον ήχο και η ίδια. Δεν την ένοιαζε, έπρεπε να ξεφύγει.

The Amadeus Quartet, 1957 – Haydn, Quartet No. 50 in B flat major, Op. 64, No. 3

http://youtu.be/E2uRSLGXin0

Τίναξε το κεφάλι της κι απελευθερώθηκε απ’την αγκαλιά του. Την ώρα ακόμη που την κοίταζε έκπληκτος, με το στόμα ακόμη ανοιχτό, με μια απορία να έχει αρχίσει να σχηματίζεται στο πρόσωπο του, άδραξε το χέρι του και τον τράβηξε προς το κρεβάτι. Ήταν διεστραμένο εκ μέρους της, παρανοικό ίσως, τη στιγμή που ήθελε να το σκάσει από το δωμάτιο, να διασχίσει τρέχοντας τους κήπους και το μονοπάτι και να καθήσει μόνη της στην παραλία. Ακόμη και ένα λεπτό μοναξιάς θα βοηθούσε. Ωστόσο το αίσθημα του καθήκοντος ήταν οδυνηρά δυνατό μέσα της και δεν μπορούσε να του αντιτεθεί. Δεν άντεχε να απογοητεύσει τον Έντουαρντ. Και ήταν  πεπεισμένη ότι το λάθος ήταν όλο δικό της. Εάν ολόκληρο το γαμήλιο πλήθος των καλεσμένων και των στενών συγγενών είχε στριμωχτεί με κάποιον τρόπο, αόρατο μέσα στο δωμάτιο για να τους παρακολουθήσει, αυτά τα φαντάσματα θα υποστήριζαν όλα τον Έντουαρντ και τις επιτακτικές εύλογες επιθυμίες του. Θα συμπέραιναν ότι εκείνη έχει κάποιο πρόβλημα, και θα είχαν δίκιο.

The Amadeus Quartet, 1957 – Haydn, Quartet No. 43 in G major, Op. 54, No. 1

http://youtu.be/PjUi-fyB9pw

debmwaveart15

[…] Η Φλόρενς ήταν στην άλλη πλευρά της πόλης, κοντά στο Άλμπερτ Χολ, σ’έναν κόσμιο ξενώνα θηλέων όπου τα φώτα έσβηναν στις έντεκα και οι επισκέπτες αρσενικού γένους απαγορεύονταν όλες τις ώρες, και τα κορίτσια μπαινόβγαιναν κάθε στιγμή η μια στο δωμάτιο της άλλης. Η Φλόρενς εξασκούνταν πέντε ώρες τη μέρα και πήγαινε σε κοντσέρτα με τις φιλενάδες της. Πάνω απ’όλα προτιμούσε τα ρεσιτάλ δωματίου στο Γουίγκμορ Χολ, ειδικά τα κουαρτέτα εγχόρδων, ενώ μερικές φορές παρακολουθούσε ακόμη και πέντε μέσα σε μία εβδομάδα, την ώρα του μεσημεριανού φαγητού και τα βράδια. Λάτρευε τη σκοτεινή σοβαρότητα αυτού του μέρους, τους ξέθωρους ξεφλουδισμένους τοίχους στα παρασκήνια, το γυαλιστερό ξύλο και το βαθυκόκκινο χαλί της εισόδου, την πλατεία που έμοιαζε με χρυσοποίκιλτη στοά, τον διάσημο θόλο πάνω από τη σκηνή που απεικόνιζε, έτσι της είχαν πει, τη δίψα της ανθρωπότητας για την εξαίσια ιδέα της μουσικής, με το Πνεύμα της Αρμονίας να αναπαρίσταται ως μια σφαίρα αιώνιας φωτιάς. Έτρεφε σεβασμό για τους υπερήλικες τύπους, που έκαναν ώρα να βγουν από τα ταξί, οι τελευταίοι των βικτωριανών, τρεκλίζοντας ως τις θέσεις τους με το μπαστούνι τους, για να παρακολουθήσουν τη συναυλία μέσα σε μια γεμάτη εγρήγορση κριτική σιωπή, μερικές φορές με μια καρό κουβερτούλα που είχαν φέρει ριγμένη στα πόδια τους. Αυτά τα απολιθώματα, με τα γεμάτα ρόζους συρρικνωμένα κρανία τους στραμμένα με ταπεινοφροσύνη προς τη σκηνή, αντιπροσώπευαν για τη Φλόρενς στιλβωμένη εμπειρία και σοφή κρίση, ή υποδήλωναν μια μουσική επιδεξιότητα που τα αρθριτικά τους δάκτυλα δεν μπορούσαν πλέον να υπηρετήσουν. Υπήρχε ακόμη και η απλή συγκίνηση της γνώσης ότι τόσο πολλοί διάσημοι μουσικοί του κόσμου είχαν δώσει εδώ παράσταση, κι ότι σπουδαίες καριέρες είχαν ξεκινήσει σ’αυτήν εδώ τη σκηνή. Εδώ άκουσε η Φλόρενς τη δεκαεξάχρονη τσελίστα Ζακλίν ντι Πρε να κάνει το ντεμπούτο της. Οι προτιμήσεις της ίδιας της Φλόρενς δεν ήταν ασυνήθιστες, αλλά ήταν έντονες. Είχε εμμονή με το Έργο 18 του Μπετόβεν για αρκετό καιρό, έπειτα με τα τελευταία κουαρτέτα του. Ο Σούμαν, ο Μπραμς, και μετά, την τελευταία χρονιά, τα κουαρτέτα του Φρανκ Μπρίτζ, του Μπάρτοκ και του Μπρίτεν. Άκουσε όλους αυτούς τους συνθέτες μέσα σε διάστημα τριών χρόνων στο Γουίγκμορ Χολ.

Britten String Quartet No. 2 in C, Op 36 

http://www.youtube.com/watch?v=P-zGBZfMIxA&feature=share&list=PL75C997975CEC351E

Στο δεύτερο έτος της έδωσαν μια θέση μερικής απασχόλησης στα παρασκήνια, να ετοιμάζει τσάι για τους καλλιτέχνες μέσα στο ευρύχωρο πράσινο δωμάτιο και να στέκεται κουλουριασμένη πίσω από το ματάκι ώστε να ανοίγει την πόρτα μόλις οι βιρτουόζοι εγκατέλειπαν τη σκηνή. Γυρνούσε επίσης τις σελίδες για πιανίστες σε έργα δωματίου και μια βραδιά στάθηκε στο πλευρό του Μπέντζαμιν Μπρίτεν σ’ένα πρόγραμμα με τραγούδια του Χάιντ, του Φρανκ Μπρίτζ και του ίδιου του Μπρίτεν. Τραγουδούσε ένα αγόρι υψίφωνο, καθώς επίσης και ο Πίτερ Πίαρς ο οποίος της γλίστρησε ένα χαρτονόμισμα των δέκα την ώρα που έφευγε με το μεγάλο συνθέτη. Ανακάλυψε τα δωμάτια εξάσκησης παραδίπλα, κάτω από την αίθουσα έκθεσης πιάνων, όπου θρυλικοί πιανίστες όπως ο Τζον Όγκντον και ο Τσερκάσκι χτυπούσαν πάνω κάτω τις κλίμακες τους και τα αρπίσματα τους όλο το πρωί σαν παράφρονες πρωτοετείς φοιτητές. Το Χολ έγινε ένα είδος δεύτερου σπιτιού -ένοιωθε κτητικά για κάθε του σκοτεινή και άχαρη γωνίτσα, ακόμη και για τα κρύα τσιμεντένια σκαλιά που οδηγούσαν στις τουαλέτες. Ένα από τα καθήκοντα της ήταν να τακτοποιεί το πράσινο δωμάτιο και κάποιο απόγευμα είδε σ’ένα καλάθι αχρήστων μερικές σημειώσεις με μολύβι για την παράσταση, που τις είχε πετάξει το Κουαρτέτο Αμαντέους. Ήταν κακογραμμένες και ξεθωριασμένες, μετά βίας διαβάζονταν και αφορούσαν το εισαγωγικό μέρος του Κουαρτέτου, αρ.15 του Σούμπερτ. Γεμάτη έξαψη κατάφερε τελικά να διαβάσει τις λέξεις “Στη σι επίθεση!”. Η Φλόρενς δεν μπορούσε να πάψει να παίζει με την ιδέα ότι είχε λάβει ένα σημαντικό μήνυμα ή μια προτροπή και δύο εβδομάδες αργότερα, όχι πολύ μετά την αρχή του τελευταίου της έτους, είπε σε τρεις από τους καλύτερους σπουδαστές του κολεγίου να φτιάξουν το δικό τους κουαρτέτο.

The Amadeus Quartet, 1951 – Schubert, String Quartet No. 15 in G major, D. 

http://youtu.be/hSt-PijBD-Q

debmwaveart12

[…] Και μέσα σ’αυτή την κατάσταση αντιλαμβανόταν μια επιβλητική, απλή μουσική φράση, που παιζόταν και επαναλαμβανόταν με το σκιώδη ασυνείδητο τρόπο της ακουστικής ανάμνησης, ακολουθώντας τη στο πλάι του κρεβατιού όπου την άκουσε ξανά καθώς έπαιρνε από ένα παπούτσι σε κάθε της χέρι. Η γνώριμη φράση, κάποιος μπορεί να την έλεγε και διάσημη, αποτελούνταν από τέσσερις ψηλές νότες, οι οποίες  έμοιαζαν να θέτουν ένα διστακτικό ερώτημα. Επειδή το όργανο ήταν μάλλον τσέλο και όχι το βιολί της, ο ανακριτής δεν ήταν η ίδια, αλλά κάποιος απόμακρος παρατηρητής, ελαφρώς δύσπιστος μα και επίμονος, γιατί μετά από μια σύντομη σιωπή και μια παρατεταμένη, καθόλου πειστική απάντηση από τα άλλα όργανα, το τσέλο έθεσε το ερώτημα ξανά, με διαφορετικούς όρους, με μια διαφορετική συγχορδία, κι έπειτα ξανά και ξανά, και κάθε φορά έπαιρνε μια αμφίβολη απάντηση. Δεν υπήρχαν λέξεις να ταιριάξει σ’αυτές τις νότες, δεν ήταν σαν κάτι να είχε ειπωθεί. Η ερώτηση ήταν χωρίς περιεχόμενο, τόσο καθαρή όσο ένα ερωτηματικό.

Ήταν η εισαγωγή ενός κουιντέτου του Μότσαρτ, η αιτία φιλονικίας ανάμεσα στη Φλόρενς και τους φίλους της αφού για να το παίξουν θα έπρεπε να επιστρατεύσουν άλλον ένα μουσικό που θα έπαιζε βιόλα και οι άλλοι προτιμούσαν να αποφεύγουν τις περιπλοκές. Όμως η Φλόρενς επέμενε, ήθελε κάποιον γι’αυτό το κομμάτι, κι όταν προσκάλεσε μια φίλη της από τον ξενώνα να έρθει για πρόβα και το διάβασαν ολόκληρο, φυσικά ο τσελίστας μέσα στη ματαιοδοξία του το ερωτεύτηκε, και σύντομα μαγεύτηκαν κι όλοι οι άλλοι. Ποιός θα μπορούσε να αντισταθεί; Εάν η εισαγωγή έθετε ένα δύσκολο ερώτημα για την ομοψυχία του Κουαρτέτου Ένισμορ -που είχε πάρει το όνομα του από τη διεύθυνση του ξενώνα των κοριτσιών-, είχε διευθετηθεί από την αποφασιστικότητα της Φλόρενς μπροστά στην αντίθεση, μία ενάντια σε τρεις, και την ισχυρογνώμονα αίσθηση του καλού της γούστου.

Beethoven, String Quartet No.13 in B Flat Major

http://www.youtube.com/watch?v=CtiuvoWhRsY&feature=share&list=PL05D6BA22A51EA2C6

Καθώς διέσχιζε την κρεβατοκάμαρα, με την πλάτη ακόμη γυρισμένη στον Έντουαρντ, παίζοντας ακόμη με το χρόνο, και ακουμπούσε προσεκτικά τα παπούτσια της στο πάτωμα δίπλα στην ντουλάπα, οι ίδιες νότες υπενθύμισαν αυτή την άλλη πλευρά της φύσης της. Η Φλόρενς που καθοδηγούσε το κουαρτέτο της, που επέβαλλε ψυχρά τη θέληση της, ποτέ δεν θα ενέδιδε πειθήνια σε συμβατικές προσδοκίες. Δεν ήταν αμνός για να επιτρέπει αγόγγυστα να τη μαχαιρώσουν. Ή να διεισδύσουν σ’αυτή. Θα απαιτούσε από τον εαυτό της ακριβώς αυτό που ήθελε από το γάμο της και θα το έλεγε δυνατά στον Έντουαρντ, και θα προσδοκούσε ένα είδος συμβιβασμού μαζί του. Σίγουρα, ό,τι επιθυμούσε ο ένας δεν μπορεί να ήταν εις βάρος του άλλου. Το θέμα ήταν να αγαπιούνται, και να αφήνουν ο ένας τον άλλο ελεύθερο. Ναι, έπρεπε να μιλήσει, όπως έκανε στις πρόβες, και θα το έκανε τώρα. Είχε σκεφτεί ακόμη και την αρχή μιας πρότασης που μπορεί να του έκανε. Τα χείλη της μισάνοιξαν και πήρε μια βαθιά ανάσα. Τότε στο άκουσμα μιας σανίδας, στράφηκε, εκείνος ερχόταν προς το μέρος της, το όμορφο πρόσωπο του λίγο κόκκινο, και η λυτρωτική ιδέα -σαν να μην ήταν ποτέ δική της- χάθηκε.

[…] Η Φλόρενς του έδειξε ένα πρωί τις εκτεθειμένες, λαμπερές πορτοκαλί λυχνίες ενός ενισχυτή που ξεπρόβαλλαν μέσα από ένα κομψό γκρίζο κουτί και τα ψηλά ως τη μέση ηχεία και του έβαλε να ακούσει σε ανελέητη ένταση τη Συμφωνία “Χάφνερ” του Μότσαρτ. Η εισαγωγική οκτάβα τον συνεπήρε με την τολμηρή της διάυγεια -μια ολόκληρη ορχήστρα απλώθηκε άξαφνα μπροστά του- και σήκωσε τη γροθιά του και κραύγασε στο δωμάτιο, αδιάφορος για το ποιός τον άκουγε, ότι την αγαπούσε. Ήταν η πρώτη φορά που το έλεγε, σ’εκείνη ή σε οποιονδήποτε. Του ανταπέδωσε τις λέξεις και γέλασε απολαμβάνοντάς το που επιτέλους ένα έργο κλασικής μουσικής τον είχε συγκινήσει. Διέσχισε το δωμάτιο και προσπάθησε να χορέψει μαζί της, όμως η μουσική έγινε επιτακτική και ταραχώδης και σταμάτησαν απότομα και την άφησαν να στροβιλίζεται γύρω τους ενώ αγκαλιάζονταν.

debmwaveart9

Mozart – Symphony No. 35 in D, K. 385 [complete] (Haffner)

http://youtu.be/p3rI-nFMFZE

[…] Σύμφωνα με τους άρρητους κανόνες του σπιτιού, επιτρεπόταν να κυλιέται στο κρεβάτι της Φλόρενς κατά τη διάρκεια της μέρας, ενώ εκείνη εξασκούνταν στο βιολί, αρκεί η πόρτα της κρεβατοκάμαρας να έμενε ανοιχτή. Υποτίθεται ότι διάβαζε, μα το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κοιτάζει και να αγαπά τα γυμνά της μπράτσα, την κορδέλα στα μαλλιά της, τη στητή της πλάτη, τη γλυκιά κλίση του πιγουνιού της καθώς τοποθετούσε το όργανο από κάτω του, την καμπύλη του στήθους της που διαγραφόταν στο φως του παραθύρου, τον τρόπο με τον οποίο το στρίφωμα της βαμβακερής φούστας κυμάτιζε πάνω στις μαυρισμένες γάμπες της με τις κινήσεις του δοξαριού της, και τους μυς στις κνήμες αυτές που δονούνταν καθώς εκείνη μετατοπιζόταν και λικνιζόταν. Πότε, πότε αναστέναζε εξαιτίας κάποιας φανταστικής ατέλειας στον τόνο ή στην απόδοση μιας φράσης και επαναλάμβανε το απόσπασμα ξανά και ξανά. Μια άλλη ένδειξη της διάθεσης της ήταν ο τρόπος με τον οποίο γύριζε τις σελίδες στο αναλόγιο της, προχωρώντας στο επόμενο κομμάτι με μια άξαφνη, απότομη κίνηση του καρπού, ή άλλες φορές βραδυπορώντας, ευχαριστημένη επιτέλους με τον εαυτό της ή προσμένοντας νέες ηδονές. Τον αναστάτωνε, τον εντυπωσίαζε το πόσο λησμονούσε την παρουσία του-είχε το χάρισμα της απόλυτης συγκέντρωσης, ενώ εκείνος μπορούσε να περάσει ολόκληρη τη μέρα μέσα σ’ένα λυκόφως ανίας και διέγερσης. Μερικές φορές περνούσε μια ολόκληρη ώρα προτού θυμηθεί ότι βρισκόταν κι αυτός εκεί και, παρόλο που στρεφόταν προς το μέρος του και χαμογελούσε, ποτέ δεν πήγαινε να του κάνει παρέα στο κρεβάτι- η άγρια επαγγελματική φιλοδοξία ή κάποιο άλλο οικιακό πρωτόκολλο την κρατούσε πλάι στο αναλόγιο της.

Belcea Quartet – Beethoven Quartet in F Op. 59, no. 1 ‘Razumovsky’, Movt. 1

http://youtu.be/rCStf02X_Vs

[…] Φυσικά η Φλόρενς μιλούσε για τα σχέδια της για το Κουαρτέτο Ένισμορ. Την προηγούμενη εβδομάδα είχαν πάει στο παλιό τους κολέγιο και είχαν παίξει το Κουαρτέτο Ραζουμόφσκι του Μπετόβεν όλοκληρο για τον καθηγητή της και εκείνος φάνηκε ενθουσιασμένος. Τους είπε απερίφραστα ότι είχαν μέλλον, και έπρεπε, πάση θυσία, να μείνουν μαζί και να δουλέψουν εξαιρετικά σκληρά. Είπε ότι έπρεπε να εστιάσουν στο ρεπερτόριο τους, να επικεντρωθούν στον Χάιντν, στον Μότσαρτ, στον Μπετόβεν και τον Σούμπερτ, και να αφήσουν τον Σούμαν και τον Μπράμς κι όλους τους συνθέτες του εικοστού αιώνα για αργότερα. Η Φλόρενς είπε στον Έντουαρντ ότι αυτή ήταν η μόνη ζωή που ήθελε, ότι δεν θα άντεχε να σπαταλήσει τα χρόνια της στο πίσω έδρανο κάποιας ορχήστρας, με την προυπόθεση ότι θα έβρισκε ποτέ μια θέση. Με το Κουαρτέτο, η δουλειά ήταν τόσο έντονη, οι απαιτήσεις συγκέντρωσης τόσο τεράστιες αφού κάθε μουσικός ήταν σαν σολίστας, η μουσική τόσο όμορφη και πλούσια και κάθε φορά που ολοκλήρωναν ένα κομμάτι, ανακάλυπταν κάτι καινούργιο.

Του τα έλεγε όλα αυτά ξέροντας ότι η κλασική μουσική δεν σήμαινε τίποτε για εκείνον. Κατά τη γνώμη του, το καλύτερο ήταν να ακούγεται κάπου στο βάθος σε χαμηλή ένταση, ένα ρεύμα από αδιαφοροποίητα νιαουρίσματα, συριγμούς και σφυρίγματα το οποίο κατά τη γενική άποψη σήμαινε σοβαρότητα, ωριμότητα και σεβασμό για το παρελθόν, και ήταν εντελώς αποστερημένο από ενδιαφέρον ή έξαψη. Όμως η Φλόρενς πίστευε ότι η θριαμβευτική του κραυγή στην εισαγωγή της συμφωνίας “Χάφνερ” ήταν μια απαρχή, κι έτσι τον προσκάλεσε να πάει στο Λονδίνο μαζί της και να παρακολουθήσει μια πρόβα. Δέχτηκε πρόθυμα -φυσικά, ήθελε να τη δει να δουλεύει, αλλά κυρίως ήταν περίεργος να δει εάν αυτός ο τσελίστας, ο Τσαρλς, τον οποίο εκείνη είχε αναφέρει πολλές φορές, ήταν κατά κάποιον τρόπο αντίζηλος. Εάν ήταν, ο Έντουαρντ πίστευε ότι έπρεπε να κάνει αισθητή την παρουσία του.

Εξαιτίας της καλοκαιρινής ανάπαυλας στις κρατήσεις, η αίθουσα έκθεσης πιάνων δίπλα στο Γουίγκμορ Χολ άφηνε το Κουαρτέτο να χρησιμοποιήσει ένα δωμάτιο για πρόβες πληρώνοντας ένα συμβολικό ποσό. Η Φλόρενς και ο Έντουαρντ έφτασαν πολύ νωρίτερα από τους άλλους για να μπορέσει να του κάνει μια ξενάγηση στο Χολ. Το πράσινο δωμάτιο, το μικροσκοπικό καμαρίνι, ακόμη και η πλατεία και ο θόλος δύσκολα ανταποκρίνονταν, σκέφτηκε ο Έντουαρντ, στην ευλάβεια που ένοιωθε εκείνη για το μέρος. Ήταν τόσο περήφανη για το Γουίγκμορ Χολ σα να το είχε σχεδιάσει η ίδια. Τον οδήγησε στη σκηνή και του είπε να φανταστεί τη συγκίνηση και τον τρόμο του να βγαίνεις εκεί έξω για να παίξεις μπροστά σ’ένα ζωντανό κοινό. Δεν μπορούσε να το φανταστεί, αν και δεν της το είπε. Του είπε ότι κάποια μέρα θα γινόταν, το είχε αποφασίσει: το Κουαρτέτο Ένισμορ θα έδινε παράσταση εκεί, θα έπαιζε όμορφα και θα θριάμβευε. Την αγαπούσε για την  επισημότητα της υπόσχεσης της. Τη φίλησε, και μετά πήδησε κάτω στην πλατεία και στάθηκε στην τρίτη σειρά, ακριβώς στο κέντρο και ορκίστηκε πως, ό,τι και να γινόταν, εκείνος θα βρισκόταν εκείνη τη μέρα εκεί, σ’αυτήν ακριβώς τη θέση, στο 9C, και στο τέλος θα πρωτοστατούσε στα χειροκροτήματα και τα μπράβο.

Όταν άρχισε η πρόβα, ο Έντουαρντ κάθισε ήσυχα σε μια γωνιά του γυμνού δωματίου σε κατάσταση βαθιάς ευτυχίας. Ανακάλυπτε ότι το να είσαι ερωτευμένος δεν ήταν μια σταθερή κατάσταση, μα έμοιαζε περισσότερο με φουσκοθαλασσιά ή με κύμα, κι ένα τέτοιο τον είχε παρασύρει τώρα. 

debmwaveart7

[…] Εκείνο το συγκεκριμένο απόγευμα, η Σόνια, η κοπέλα που έπαιζε βιόλα από τον ξενώνα της Φλόρενς, ήρθε για να δουλέψουν στο Κουιντέτο του Μότσαρτ. Επιτέλους ήταν έτοιμοι να ξεκινήσουν. Υπήρξε μια συντομότατη, τεταμένη σιωπή την οποία είχε ενορχηστρώσει ο ίδιος ο Μότσαρτ. Μόλις άρχισαν να παίζουν, ο Έντουαρντ εντυπωσιάστηκε από την ίδια την ένταση και τη ρώμη του ήχου και τις βελούδινες παρεμβολές των οργάνων και για αρκετά λεπτά απόλαυσε πραγματικά τη μουσική -μέχρι που έχασε το νήμα, κι άρχισε να βαριέται μ’έναν πολύ γνώριμο τρόπο την επιτηδευμένη αναταραχή και την απαράλλακτη ποιότητα των ήχων. Έπειτα η Φλόρενς σταμάτησε και έδωσε σιγανά τις νότες κι έγινε μια συζήτηση μεταξύ τους ώσπου ξεκίνησαν ξανά. Αυτό έγινε αρκετές φορές και η επανάληψη άρχισε να αποκαλύπτει στον Έντουαρντ μια ευδιάκριτη γλυκιά μελωδία και διάφορα διαδοχικά συμπλέγματα ανάμεσα στους μουσικούς και τολμηρές εφορμήσεις και άλματα ώσπου άρχισε να περιμένει τον επόμενο γύρο. Αργότερα, στο τρένο για το σπίτι, μπόρεσε να της πει με απόλυτη ειλικρίνεια ότι η μουσική τον είχε αγγίξει, και μάλιστα της σιγοτραγούδησε κάποια μέρη. Η Φλόρενς συγκινήθηκε τόσο, που έδωσε άλλη μια υπόσχεση- πάλι, αυτή η συναρπαστική επισημότητα που έμοιαζε να διπλασιάζει το μέγεθος των ματιών της. Όταν θα έφτανε εκείνη η σπουδαία μέρα που το Ένισμορ θα έκανε το ντεμπούτο του στο Γουίγκμορ Χολ, θα έπαιζαν το Κουιντέτο και θα ήταν αφιερωμένο σ’εκείνον.

Frank Bridge 3 Idylls for String Quartet | Sydney Camerata

http://youtu.be/NWdbfU3DQlU

Εκείνος με τη σειρά του, έφερε στην Οξφόρδη μια συλλογή από δίσκους που ήθελε να την κάνει να τους αγαπήσει. Κάθισε εντελώς ακίνητη και άκουσε υπομονετικά, με κλειστά μάτια και υπερβολική συγκέντρωση, τον Τσακ Μπέρι. Εκείνος πίστευε ότι δεν θα της άρεσε το “Roll over Beethoven”, μα εκείνη το βρήκε ξεκαρδιστικό. Της έπαιξε τις “αδέξιες μα αξιόλογες” διασκευές των τραγουδιών του Τσακ Μπέρι από τους Μπίτλς και τους Ρόλινγκ Στόουνς. Προσπάθησε να πει κάτι επαινετικό για όλα, μα χρησιμοποιούσε λέξεις όπως ζωηρό, εύθυμο ή εγκάρδιο, και ο Έντουαρντ κατάλαβε ότι προσπαθούσε απλώς να φανεί ευγενική. Όταν της είπε ότι δεν “έπιανε” πραγματικά το ροκ εντ ρολ, κι ότι δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσει να προσπαθεί, παραδέχτηκε ότι αυτό που δεν άντεχε ήταν τα ντραμς. Όταν οι μελωδίες   ήταν τόσο στοιχειώδεις, κυρίως σε απλό ρυθμό τεσσάρων τετάρτων, προς τι αυτός ο ανηλεής πάταγος, κρότος και ορυμαγδός προκειμένου να κρατηθεί το τέμπο; Ποιός ήταν ο λόγος, τη στιγμή που υπήρχε ήδη μια ρυθμική κιθάρα και συχνά πιάνο; Εάν οι μουσικοί είχαν ανάγκη να ακούν το ρυθμό, γιατί δεν έπαιρναν ένα μετρονόμο; Τι θα γινόταν εάν το Κουαρτέτο Ένισμορ έπαιρνε ένα ντράμερ; Τη φίλησε και της είπε ότι πρέπει να ήταν το πιο παρωχημένο άτομο σε ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό.

“Όμως μ’αγαπάς”, του είπε.

Γι’αυτό σ’αγαπώ”.

The Amadeus Quartet, 1957 – Schubert, String Quartet No. 8 in B flat major, D.112

http://youtu.be/uWizItdglTM

debmwaveart6

[…] “Το ξέρεις ότι σ’αγαπώ. Πάρα πάρα πολύ. Και ξέρω ότι μ’αγαπάς κι εσύ. Ποτέ μου δεν αμφέβαλα. Μου αρέσει να είμαι μαζί σου και θέλω να περάσουμε τη ζωή μας μαζί, κι εσύ μου λες ότι νοιώθεις το ίδιο. Θα έπρεπε όλα να είναι απλά. Όμως δεν είναι, βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, όπως είπες κι εσύ. Παρ’όλη την αγάπη αυτή. Επίσης ξέρω ότι είναι ολοκληρωτικά δικά  μου φταίξιμο και γνωρίζουμε και οι δύο γιατί. Πρέπει να είναι φανερό και για σένα τώρα πια ότι….”

Κόμπιασε, εκείνος έκανε να μιλήσει, μα σήκωσε το χέρι της.

“Ότι είμαι απελπισία, σκέτη απελπισία στο σεξ. Όχι μόνο δεν είμαι καλή, μα φαίνεται ότι δεν το χρειάζομαι όπως οι άλλοι άνθρωποι, όπως εσύ. Δεν το έχω μέσα μου. Δεν μου αρέσει, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Δεν έχω ιδέα γιατί συμβαίνει αυτό, μα νομίζω ότι δεν πρόκειται να αλλάξει. Όχι αμέσως. Τουλάχιστον δεν μπορώ να το φανταστώ να αλλάζει. Και εαν δεν τα πω αυτά τώρα, πάντα θα παλεύουμε μ’αυτό και θα σου προκαλεί πολλή δυστυχία, όπως και σ’εμένα.”

The Amadeus Quartet, 1955 – Brahms, String Quartet in A minor Op. 51 No. 2

http://youtu.be/_9yVrXlbGQo

[…] “Και εμείς μπορούμε να φτιάξουμε τους δικούς μας κανόνες. Επειδή ξέρω ότι μ’αγαπάς, μπορώ να στα λέω αυτά. Εννοώ δηλαδή -Έντουαρντ, σ’αγαπώ, και δεν χρειάζεται να είμαστε σαν τους άλλους, εννοώ, δεν χρειάζεται να μοιάζουμε σε κανέναν, κανέναν απολύτως…κανείς δεν θα ξέρει τι κάνουμε ή τι δεν κάνουμε. Θα μπορούσαμε να είμαστε μαζί, να ζούμε μαζί κι αν ήθελες, αν ήθελες πραγματικά, δηλαδή, όποτε συνέβαινε και φυσικά θα συνέβαινε, εγώ θα καταλάβαινα, όχι μόνον αυτό, θα το ήθελα, θα το ήθελα γιατί θέλω να είσαι ευτυχισμένος κι ελεύθερος. Ποτέ δεν θα ζήλευα, αρκεί να ξέρω ότι μ’αγαπάς. Εγώ θα σ’αγαπούσα και θα έπαιζα μουσική, μόνο αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ειλικρινά. Θέλω μόνο να είμαι μαζί σου, να σε φροντίζω, να είμαι ευτυχισμένη μαζί σου και να δουλεύω με το κουαρτέτο και μια μέρα να παίξω κάτι, κάτι όμορφο για σένα, όπως ο Μότσαρτ, στο Γουίγκμορ Χολ”.

[…] Σχεδόν ούρλιαζε τώρα. “Με το σώμα μου θα σε λατρεύω! Αυτό τον όρκο έδωσες σήμερα. Μπροστά σε όλους. Δεν καταλαβαίνεις πόσο αηδιαστική και γελοία είναι η ιδέα σου; Και πόσο προσβλητική. Προσβλητική για μένα! Εννοώ…εννοώ” Πάλευε να βρει τις λέξεις. “Πώς τολμάς!”

debmwaveart2

[…] Ακόμη κι αν διάβαζε τις εφημερίδες εκείνης της εποχής, θα ήταν απίθανο να είχε γυρίσει στις σελίδες τέχνης, στις μακροσκελείς βαθυστόχαστες κριτικές κοντσέρτων. Το αμφίβολο ενδιαφέρον του για την κλασική μουσική είχε αδρανήσει εντελώς για χάρη του ροκ εντ ρολ. Έτσι δεν άκουσε ποτέ για το θριαμβευτικό ντεμπούτο του Κουαρτέτου Ένισμορ στο Γουίγκμορ Χολ τον Ιούλιο του 1968. Ο κριτικός των Times καλωσόριζε την άφιξη “φρέσκου αίματος, νεανικού πάθους στη σκηνή”. Επαίνεσε “την οξυδέρκεια, τη μελαγχολική ένταση, τη γλαφυρότητα της εκτέλεσης”, η οποία υποδείκνυε ¨μια εκπληκτική ωριμότητα σε μουσικούς που δεν είχαν κλείσει ακόμα τα τριάντα. Διαφέντεψαν με επιβλητική άνεση ολόκληρη την αρματωσιά των αρμονικών και δυναμικών εντυπώσεων και την πλούσια σε αντιστίξεις σύνθεση που χαρακτηρίζει το ώριμο στιλ του Μότσαρτ. Το Κουιντέτο σε Ρε μείζονα δεν ερμηνεύτηκε ποτέ με τόση ευαισθησία”. Στο τέλος της κριτικής του ξεχώριζε την επικεφαλής, την πρώτη βιολίστρια. “Κι έπειτα ήρθε ένα εκφραστικό Αντάτζιο πλήρες ομορφιάς και πνευματικής δύναμης. Η δεσποινίς Πόντινγκ με τη μελωδική τρυφερότητα του τόνου της και τη λυρική λεπτότητα της εκτέλεσης της, έπαιξε, αν μπορώ να το θέσω έτσι, σαν μια γυναίκα ερωτευμένη, όχι μόνο με τον Μότσαρτ ή τη μουσική, μα με την ίδια τη ζωή”.

Ακόμη κι αν ο Έντουαρντ είχε διαβάσει την κριτική, δεν θα μπορούσε να ξέρει -κανείς δεν το ήξερε εκτός από τη Φλόρενς- ότι καθώς τα φώτα του θεάτρου άναψαν, και οι θαμπωμένοι νεαροί μουσικοί σηκώθηκαν για να δεχτούν το καταιγιστικό χειροκρότημα, η πρώτη βιολίστρια δεν μπορούσε να εμποδίσει το βλέμμα της να ταξιδέψει στο μέσο της τρίτης σειράς, στη θέση 9C.

waves-photography-deb-morris-7

Mozart – String Quintet No. 5 in D major, K. 593

http://youtu.be/v_qXHMzCXzs

[…] Επιτέλους μπορούσε να παραδεχτεί στον εαυτό του ότι ποτέ δεν γνώρισε άλλη που να την είχε αγαπήσει τόσο, ότι ποτέ δεν είχε βρει κανέναν, άντρα ή γυναίκα, που να την έφτανε σε σοβαρότητα. Ίσως εαν είχε μείνει μαζί της, να ήταν περισσότερο ξεκάθαρος και φιλόδοξος και για την δική του ζωή, μπορεί και να είχε γράψει εκείνα τα ιστορικά βιβλία. Δεν ήταν καθόλου μέσα στα ενδιαφέροντα του, μα ήξερε ότι το Κουαρτέτο Ένισμορ ήταν διάσημο και εξακολουθούσε να αποτελεί αξιοσημείωτο γεγονός για την κλασική μουσική σκηνή. Δεν πήγαινε ποτέ στα κοντσέρτα ούτε αγόραζε, ούτε καν κοίταζε, τις δεμένες συλλογές του Μπετόβεν ή του Σούμπερτ. Δεν ήθελε να δει τη φωτογραφία της και να ανακαλύψει τις αλλαγές που είχαν φέρει τα χρόνια ή να μάθει τις λεπτομέρειες της ζωής της. Προτιμούσε να τη διατηρεί όπως ήταν τότε στις αναμνήσεις του, με την πικραλίδα στην κουμπότρυπα και το βελούδινο κουρέλι στα μαλλιά της, το σακίδιο από λινάτσα στον ώμο και το όμορφο πρόσωπο με τα δυνατά κόκαλα και το πλατύ ανεπιτήδευτο χαμόγελο.

Όταν τη σκεφτόταν, τον κατέπλησσε, το γεγονός ότι είχε αφήσει αυτό το κορίτσι με το βιολί να του φύγει. Τώρα φυσικά έβλεπε ότι η αυτοκαταστροφική της πρόταση ήταν άσχετη. Το  μόνο που ζητούσε ήταν η βεβαιότητα της αγάπης του και να την καθησυχάσει λέγοντας της πως δεν υπήρχε βιασύνη, όταν είχαν μπροστά τους όλη τους τη ζωή. Η αγάπη και η υπομονή -αν μπορούσε να τα διαθέσει και τα δύο μαζί- σίγουρα θα τους είχαν βοηθήσει να τα καταφέρουν. Και τότε πόσα αγέννητα παιδιά θα είχαν την ευκαιρία τους, ποιο νεαρό κορίτσι με κορδέλα στα μαλλιά θα είχε ίσως γίνει η αγαπημένη του συγγενής; Έτσι μπορεί να αλλάξει η πορεία μια ολόκληρης ζωής -μένοντας αδρανής. Στην Παραλία Τσέσιλ θα μπορούσε να είχε φωνάξει τη Φλόρενς, θα μπορούσε να είχε τρέξει ξοπίσω της. Δεν ήξερε, ή δεν είχε νοιαστεί να μάθει, ότι καθώς εκείνη έφευγε μακριά του, σίγουρη μέσα στη δυστυχία της ότι τον έχανε, ποτέ δεν τον είχε αγαπήσει περισσότερο ή πιο απελπισμένα και ότι ο ήχος της φωνής του θα ήταν μια λύτρωση και θα είχε γυρίσει πίσω. Αντίθετα, έμεινε ψυχρά και ενάρετα σιωπηλός μέσα στο καλοκαιρινό δειλινό, κοιτάζοντάς τη να περπατά βιαστικά στην ακτή, ο ήχος της δύσκολης πορείας της να σβήνει μέσα στον παφλασμό των μικρών κυμάτων, ώσπου έγινε μια θολή, φθίνουσα κουκκίδα πάνω στον απέραντο ίσιο δρόμο με τα  βότσαλα που έλαμπε μέσα στο ωχρό φως.

debmwaveart5

Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν στην Αυστραλέζα Deb Morris, η οποία φωτογραφίζει αποκλειστικά τους παφλασμούς των μικρών κυμάτων. 

 

Σχολιάστε

Filed under ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s