ΣΑΝΤΟΡ ΜΑΡΑΙ, ΟΙ ΣΤΑΧΤΕΣ

St. Cecilia - Jacques Stella, 1626

St. Cecilia – Jacques Stella, 1626

[…] Έφυγαν από το Παρίσι το φθινόπωρο, σχεδόν έπειτα από ένα χρόνο. Η ξένη ήταν καθισμένη στο βάθος τής ταξιδιωτικής άμαξας ανάμεσα σε πέπλα και κουβέρτες. Ταξίδεψαν από τα βουνά, διασχίζοντας την Ελβετία και το Τυρόλο. Στη Βιέννη τους δέχτηκαν στο παλάτι ο αυτοκράτορας και η αυτοκράτειρα. Ο αυτοκράτορας ήταν “χαριτωμένος”, όπως περιγράφεται στα αναγνωστικά του σχολείου. Της είπε: “Προσέξτε! Στο δάσος όπου σας πηγαίνει τώρα, ζουν και αρκούδες. Είναι κι αυτός αρκούδος”. Και χαμογέλασε. Όλοι χαμογέλασαν. Ήταν μεγάλη χάρη αυτή, ν’αστειευτεί ο αυτοκράτορας με τη Γαλλίδα σύζυγο του Ούγγρου αξιωματικού. Εκείνη απάντησε: “Μεγαλειότατε, θα τον εξημερώσω με τη μουσική, όπως ο Ορφέας τα άγρια θηρία”. Διασχίσανε δάση και λιβάδια που μύριζαν φρούτα. Όταν πέρασαν τα σύνορα, εξαφανίστηκαν τα βουνά και οι πόλεις και η κοπέλα έβαλε τα κλάματα. “Chèrie”, είπε, “ζαλίζομαι. Εδώ τίποτα δεν τελειώνει, πουθενά”.

Horowitz plays Liszt-Horowitz: Hungarian Rhapsody No. 2

http://youtu.be/BHGnYQgLLzc

Festival in Rome in October. Scene in the Loggia (Asking to Dance) Alexander Ivanov 1842

Festival in Rome in October. Scene in the Loggia (Asking to Dance) Alexander Ivanov 1842

[…] Τον πρώτο καιρό την είχε παρηγορήσει ο πύργος. Ήταν τόσο μεγάλος, τα βουνά και το δάσος τον έκρυβαν τόσο καλά από την πλευρά της πεδιάδας, ώστε αποτελούσε γι’αυτήν μια μικρή πατρίδα στην ξένη γη. Έπειτα άρχισαν να καταφτάνουν μεγάλα κάρα -κάθε μήνα κι από ένα. Έφταναν από το Παρίσι και τη Βιέννη, κάρα με έπιπλα, με δαμασκηνά και άλλα υφάσματα, με γκραβούρες κι ένα πιάνο, γιατί η γυναίκα ήθελε να εξημερώσει το άγριο περιβάλλον με μουσική. […] Ο αξιωματικός της Φρουράς και η κόμισσα πολεμούσαν μεταξύ τους με κυνήγια, με ταξίδια και με χοροεσπερίδες, όπου ο πύργος ήταν κατάφωτος, λες και φλέγονταν οι αίθουσές του, και οι στάβλοι γέμιζαν με τα άλογα και τους αμαξάδες των καλεσμένων. Σε κάθε τέταρτο σκαλοπάτι της μεγάλης σκάλας στέκονταν άκαμπτοι φρουροί με στολές, σαν κέρινες φιγούρες σε μουσείο ομοιωμάτων, κρατώντας ασημένια κηροπήγια με δώδεκα κεριά το καθένα, και τα φώτα, η μουσική, οι ανθρώπινες φωνές και τα αρώματα γυρόφερναν μέσα στις αίθουσες λες και η ζωή ήταν μια υπέρτατη γιορτή, όπου όλοι περίμεναν ν’ακούσουν τελικά τους σαλπιγκτές να διαλαλούν το μοιραίο τέλος.

JSBach Brandenburg Concertos Complete, Jordi Savall

http://youtu.be/67_sFLXcWII

military-parade-of-emperor-paul-in-front-of-mikhailovsky-castle-1907(4).jpg!xlMedium

Military Parade of Emperor Paul in front of Mikhailovsky Castle – Alexandre Benois, 1907

[…] Ο Κόνραντ όμως είχε ένα καταφύγιο, όπου ο φίλος του δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει: τη μουσική. Μια μυστική κρυψώνα, όπου δεν έφτανε το χέρι του κόσμου. Ο Χένρικ δεν είχε τέτοια κλίση, του αρκούσαν η τσιγγάνικη μουσική και τα βιεννέζικα βαλς. […] Όμως ο Κόνραντ υποπτευόταν ότι η μουσική δεν ήταν και τόσο ακίνδυνο πάθος. Φυσικά στη σχολή δεν επέτρεπαν η αγάπη για τη μουσική να οδηγεί σε εξέγερση ενάντια στους κανόνες. Η παιδεία περιλαμβάνει βέβαια γνώση της μουσικής, αλλά με γενική έννοια, πίστευαν. Για τη μουσική ήξεραν μόνο ότι απαιτούνται χάλκινες σάλπιγγες, ότι μπροστά περνάει ο μαέστρος, που κάθε τόσο σηκώνει ψηλά την ασημένια μπαγκέτα του. Πίσω από τους μουσικούς ένα μικρό πόνυ σέρνει το μεγάλο τύμπανο. Αυτή η μουσική ήταν δυνατή και κανονική, ρύθμιζε τα βήματα του στρατιωτικού σώματος, έξω στους δρόμους τραβούσε  τους πολίτες και ήταν απαραίτητο συμπλήρωμα κάθες παρέλασης. Περπατούσε κανείς πιο καμαρωτός όταν άκουγε μουσική, αυτό ήταν όλο. Η μουσική ήταν μερικές φορές αστεία κι άλλες φορές με το παραπάνω παθιασμένη και επίσημη. κατά τα άλλα όμως κανείς δεν ασχολούνταν μαζί της.

Hummel, Trumpet Concerto in E flat, I

http://youtu.be/LzgAYrftw5Q

Young Man Playing the Piano - Gustave Caillebotte, 1876

Young Man Playing the Piano – Gustave Caillebotte, 1876

Ωστόσο, όταν άκουγε μουσική, ο Κόνραντ γινόταν κατάχλωμος. Κάθε είδους μουσική, ακόμα και την πιο κοινή, την ένιωθε σαν πραγματική επίθεση εναντίον του. Έχανε το χρώμα του, τα χείλη του άρχιζαν να τρέμουν. Κάτι του ΄λεγε η μουσική, κάτι που οι άλλοι δεν μπορούσαν να καταλάβουν. Οι μελωδίες όμως δεν απευθύνονταν στο μυαλό του. Η ζωή του Κόνραντ κυλούσε σύμφωνα με τους αυστηρούς κανόνες της αγωγής του, κανόνες που είχε δεχθεί ελεύθερα, όπως ο πιστός δέχεται την τιμωρία και την εξιλέωση, και με βάση αυτή την πειθαρχία είχε αποκτήσει μια θέση στον κόσμο. Μόλις άκουγε μουσική, χαλάρωνε αμέσως, όπως στην παρέλαση, μετά από μακρόχρονη και κουραστική επιθεώρηση, διατάζουν ξαφνικά “ανάπαυση”. Τα χείλη του όμως άρχιζαν να τρέμουν, σαν να ήθελε να πει κάτι. Κάτι τέτοιες στιγμές ξεχνούσε που βρισκόταν, κοίταζε στο άπειρο, αγνοούσε το περιβάλλον του, τους ανωτέρους, τους συντρόφους του, τις όμορφες κυρίες, ακόμα και τους θεατές στο θέατρο. Άκουγε τη μουσική διψασμένα, με ολόκληρο το κορμί του, όπως ο κατάδικος παρακολουθεί στη φυλακή του τον ήχο των μακρινών βημάτων, που θα του φέρουν ίσως την είδηση της ελευθερίας. Αυτές τις στιγμές δεν άκουγε, όταν του μιλούσαν. Η μουσική ξήλωνε τον κόσμο γύρω του, έσβηνε τους κανόνες της πειθαρχίας του, τέτοιες στιγμές ο Κόνραντ δεν ήταν στρατιωτικός.

Richter plays Brahms intermezzo Op 119 No 1

http://youtu.be/ACOvOqLqCkM

Marguerite Gachet at the Piano - Vincent van Gogh, 1890

Marguerite Gachet at the Piano – Vincent van Gogh, 1890

Ένα καλοκαίρι, κάποιο βράδυ, στον πύργο, ο Κόνραντ έπαιζε πιάνο à quatre mains με τη μητέρα του Χένρικ. Καθισμένοι στη μια άκρη της σκάλας, ο αξιωματικός τής Φρουράς και ο γιος του άκουγαν τη μουσική με ευγένεια και υπομονή, σα να έλεγαν: “Η ζωή είναι καθήκον, πρέπει να υπομένουμε και τη μουσική. Δεν είναι σωστό ν’αντιλέγει κανείς στις κυρίες.”

Έπαιζαν με πάθος την Πολωνέζα-Φαντασία και στο δωμάτιο όλα έμοιαζαν να λικνίζονται. Ο πατέρας κι ο γιος, στις πολυθρόνες τους, καταλάβαιναν ότι μια πραγματική μεταμόρφωση γινόταν με τη μουσική της μητέρας και του Κόνραντ, λες κι οι ήχοι της είχαν σηκώσει τα έπιπλα, λες κι οι βαριές κουρτίνες στα παράθυρα είχαν αρχίσει ν’ανεμίζουν κινούμενες από κάποια δύναμη, λες κι όλα όσα είχαν θάψει οι ανθρώπινες καρδιές, τα χαλασμένα και τα ταγκά, είχαν αρχίσει να ζουν, λες και σε όλες τις ανθρώπινες καρδιές κρυβόταν ένας θανάσιμος ρυθμός που κάποια στιγμή της ζωής άρχιζε να χτυπάει με μοιραία δύναμη. Οι ευγενικοί ακροατές διαπίστωσαν ότι η μουσική είναι επικίνδυνη.

Arthur Rubinstein – Chopin Polonaise fantaisie in A flat Major, Op 61 (1)

http://youtu.be/7_AqTY0jkCM

The Piano Lesson - Henri Matisse

The Piano Lesson – Henri Matisse

Μα εκείνοι οι δύο στο πιάνο, η μητέρα και ο Κόνραντ, δεν νοιάζονταν γι’αυτό τον κίνδυνο. Η Πολωνέζα-Φαντασία ήταν μόνο άλλοθι για να απελυθερωθούν στον κόσμο οι δυνάμεις που αναταράσσουν και ανατινάζουν όλα όσα έχει κρύψει η κατεστημένη τάξη με τόσο μεγάλη φροντίδα. Κάθονταν μπροστά στο πιάνο με τόσο άκαμπτα σώματα, στητοί, με τεντωμένο κι ελάχιστα γερμένο προς τα πίσω τον κορμό τους, λες κι η μουσική πετούσε με το πύρινο άρμα των μυθικών αλόγων, και μέσα στη θύελλα που μαινόταν πάνω από τον κόσμο, και μέσα στον ίλιγγο της ταχύτητας, εκείνοι οι δύο κρατούσαν, με τα τεντωμένα κορμιά τους και τα σκληρά χέρια τους, τα ηνία των δυνάμεων που είχαν ξεφύγει. Κι έπειτα, μ’έναν απλό χτύπο, έπαψαν να παίζουν. Μια αχτίνα του απογευματινού ήλιου γλίστρησε μέσ’από το παράθυρο, χρυσόσκονη χόρευε στη φωτεινή δέσμη, λες κι είχε σηκωθεί σκόνη πίσω από τα άτια του παραδεισένιου άρματος της μουσικής, που απομακρυνόταν στον ουράνιο δρόμο προς το άπειρο.

Chopin Performing in the Guest-Hall of Anton Radziville in Berlin in 1829Henryk Siemiradzki 1887

Chopin Performing in the Guest-Hall of Anton Radziville in Berlin in 1829Henryk Siemiradzki 1887

“Σοπέν”, είπε η Γαλλίδα κι ανάσανε με δυσκολία. “Ο πατέρας του ήταν Γάλλος”.

“Κι η μητέρα του Πολωνέζα”, πρόσθεσε ο Κόνραντ και κοίταξε έξω από το παράθυρο με το κεφάλι γερμένο στο πλάι. “Ήταν συγγενής της μητέρας μου”, είπε γρήγορα, σαν να ντρεπόταν γι’αυτή τη συγγένεια.

Όλοι τον  πρόσεξαν, γιατί στη φωνή του ηχούσε η ίδια βαριά θλίψη των προσφύγων, όταν μιλούν για νοσταλγία και πατρίδα. Ο αξιωματικός της Φρουράς, με μεγάλη προσοχή και λίγο γερμένος μπροστά είχε απομείνει να κοιτάζει το φίλο του γιού του λες και τον έβλεπε για πρώτη φορά. Το βράδυ όταν έμεινε μόνος με τον γιο του στο καπνιστήριο, του είπε: “Ο Κόνραντ δεν θα γίνει ποτέ πραγματικός στρατιωτικός”.

“Γιατί;” ρώτησε τρομαγμένος ο νέος.

Ήξερε όμως ότι ο πατέρας του είχε δίκιο. ο αξιωματικός της Φρουράς σήκωσε τους ώμους. Κάπνιζε πούρο, καθόταν με απλωμένα τα πόδια του μπροστά στο τζάκι και κοίταζε τον καπνό που ανέβαινε από το πούρο. Απάντησε με την ηρεμία και την υπεροψία του ειδικού:

“Είναι διαφορετικός άνθρωπος”.

Ο πατέρας του δεν ζούσε πια και είχαν περάσει πολλά χρόνια, όταν ο γιος κατάλαβε αυτή τη φράση.

Sviatoslav Richter plays Schubert Sonata D.894

http://youtu.be/E7_OW2__ZR0

Ball of soldiers in Suresnes - Andre Derain, 1903

Ball of soldiers in Suresnes – Andre Derain, 1903

[…]Ο Κόνραντ ήταν “διαφορετικός άνθρωπος” και δεν ήταν δυνατό να μάθει κανείς το μυστικό του με ερωτήματα. […] Φοβόταν τη μουσική, που μαζί της είχε μια κρυφή σχέση, όχι μόνο αισθηματική, αλλά και σαρκική, σαν το βαθύτερο νόημα της ζωής να ήταν κάποιο είδος μοιραίας διαταγής, που θα τον απομάκρυνε από την τροχιά του, που θα έσπαζε κάτι μέσα του. […] Τα πρωινά οι δύο νέοι ίππευαν μαζί στο Πράτερ ή στη σχολή ιππασίας, έπειτα ο Κόνραντ εκτελούσε υπηρεσία κι ύστερα επέστρεφε στο διαμέρισμα του Χίτσινγκ, και υπήρχαν εποχές που περνούσαν εβδομάδες χωρίς να ξαναβγεί το βράδυ. […] Ο γιος του αξιωματικού της Φρουράς επέστρεφε σχεδόν πάντα μετά τα μεσάνυχτα από τους χορούς και τις παρέες και έβλεπε από το δρόμο, από τη νοικιασμένη άμαξα, το δειλό και παραπονιάρικο φως που τρεμόσβηνε αδύναμα στο παράθυρο του φίλου του.

Ladies Concert at the Philharmonic Hall - Francesco Guardi, 1782

Ladies Concert at the Philharmonic Hall – Francesco Guardi, 1782

[…] Ερχόταν από τον έξω κόσμο, όπου έπαιζαν σιγανά μουσική στα εστιατόρια, στις αίθουσες χορού και στα σαλόνια της παλιάς πόλης: με τρόπο διαφορετικό όμως από εκείνο που άρεσε στον φίλο του. Έπαιζαν μουσική για να γίνει η ζωή πιο ευχάριστη και πιο γιορτινή, για να λάμψουν τα μάτια των γυναικών, ν’αστράψει η ματαιοδοξία των ανδρών. Γι’αυτό έπαιζαν μουσική στην πόλη, στα μέρη όπου περνούσε τις νύχτες των νεανικών χρόνων του ο γιος του αξιωματικού της Φρουράς. Αλλά η μουσική που άρεσε στον Κόνραντ δεν έφερνε τη λησμονιά, άγγιζε τα ανθρώπινα πάθη και τις τύψεις, έκανε τη ζωή πιο πραγματική στις καρδιές και στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Αυτή η μουσική εμπνέει φόβο, σκέφτηκε ο Χένρικ και άρχισε να σφυρίζει σιγανά, ατίθασα ένα βαλς. Στην Βιέννη εκείνη τη χρονιά σφύριζαν παντού τα βαλς ενός συνθέτη της μόδας, του νεαρού Στράους.

Johann Strauss II 1001 Nacht Waltzer, Op.346

http://youtu.be/nIeT9nmJFsw

[…] Θέλεις να διαβάσεις, αλλά η βροχή με κάποιο τρόπο πέφτει μέσα στο βιβλίο, όχι κυριολεκτικά, κι όμως πραγματικά, δεν μπορείς να παρακολουθήσεις το νόημα των γραμμάτων, ακούς τη βροχή. Θέλεις να παίξεις πιάνο, αλλά η βροχή κάθεται δίπλα σου και παίζει πιάνο μαζί σου. Έπειτα έρχεται η ξηρασία, αυτή η λάμψη με τους ατμούς. Εκεί γερνάει κανείς γρήγορα.

Vladimir Horowitz plays Chopin’s «Raindrop» Prelude in D flat Major, Op.28 No.15

http://youtu.be/J_6APTb3RNQ

Young Woman at the Piano - Pierre-Auguste Renoir, 1876

Young Woman at the Piano – Pierre-Auguste Renoir, 1876

[…] Τότε εκεί, στο Άρκο, κατάλαβα ότι η γιορτή είχε τελειώσει, η Κριστίνα ήταν επίσης “διαφορετική”. και θυμήθηκα τα λόγια του πατέρα μου, που δεν διάβαζε βιβλία, μα η μοναξιά και η ζωή τον είχαν μάθει κι αυτόν να γνωρίζει την αλήθεια. Ήξερε αυτή τη διαφορά, ναι, είχε αγαπήσει κι αυτός πολύ μια γυναίκα, και παρ’όλα αυτά δίπλα της έμεινε μόνος, γιατί ήταν πλάσματα διαφορετικά, δυο χαρακτήρες, δύο ρυθμοί ζωής, γιατί και η μητέρα μου ήταν “διαφορετική” , όπως κι εσύ, όπως η Kριστίνα… Και στο Άρκο έμαθα ακόμα κάτι. Tα αισθήματα που έτρεφα για τη μητέρα μου, για σένα και για την Kριστίνα, ήταν ίδια, η ίδια επιθυμία, η ίδια διερευνητική ελπίδα και η ίδια ανίσχυρη και απογοητευμένη βούληση. Γιατί αγαπάμε πάντα το “διαφορετικό”, αυτό ψάχνουμε σε κάθε περίσταση και σε κάθε παραλλαγή της ζωής…..το ξέρεις; Το μεγαλύτερο μυστικό και δώρο της ζωής είναι όταν συναντιούνται δύο άνθρωποι “του ίδιου είδους”. Αυτό όμως είναι τόσο σπάνιο φαινόμενο, ώστε θα έλεγε κανείς ότι η φύση το παρεμποδίζει με κάθε της δύναμη και πονηριά -ίσως επειδή χρειάζεται αυτή την ένταση για αναδημιουργία του κόσμου και ανανέωση της ζωής, ένταση που δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους που αναζητούν αιώνια ο ένας τον άλλο, ενώ έχουν αντίθετες τάσεις και ρυθμούς. Εναλλακτικό ρεύμα, ξέρεις…. όπου κοιτάξεις υπάρχει αυτή η θετική και αρνητική εναλλαγή δυνάμεων. Πόση απελπισία και πόση τυφλή ελπίδα κρύβει η διαφορά!

Richter plays Beethoven ‘Eroica Variations’

http://www.youtube.com/watch?v=I901A0eDT8E&feature=share&list=PLCED75B9B404721B6

Around the piano - Henri Fantin-Latour, 1885

Around the piano – Henri Fantin-Latour, 1885

[…] “Σιγά σιγά κατάλαβα ένα μέρος από αυτά που έγιναν. Νά, ας πούμε για τη μουσική. Στη ζωή των ανθρώπων επανέρχονται κατά καιρούς μερικά μοιραία στοιχεία, όπως η μουσική. Μεταξύ της μητέρας μου, της Κριστίνα και εσένα υπήρχε η μουσική σαν συνδετική ύλη. Πιθανότητα η μουσική σας έλεγε κάτι, κάτι που δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια και πράξεις, και πιθανότατα κι εσείς λέγατε κάτι ο ένας στον άλλο με τη μουσική -κι αυτή τη δεύτερη έννοια που η μουσική εξέφραζε τέλεια για σας, εμείς, οι διαφορετικοί, ο πατέρας μου κι εγώ, δεν την καταλαβαίναμε. Και γι’αυτό μείναμε απομονωμένοι από σας. Εσένα όμως σου μιλούσε η μουσική, και στην Κριστίνα επίσης, κι έτσι καταφέρνατε να κουβεντιάζετε μεταξύ σας ακόμα κι όταν ανάμεσα στην Κριστίνα και σ’ εμένα είχε πια εκλείψει κάθε είδους συζήτηση.

“Μισώ τη μουσική”, είπε λίγο δυνατότερα. Ήταν η πρώτη φορά εκείνη τη βραδιά που πρόφερε κάτι παθιασμένα, βραχνά. “Μισώ αυτή τη μελωδική και ακατανόητη φωνή, με την οποία οι άνθρωποι ενός ορισμένου είδους μπορούν να επικοινωνούν μεταξύ τους θολά και ακατανόητα, ναι, μερικές φορές πιστεύω πως με τη μουσική λένε ο ένας στον άλλο κάτι απρεπές και ανήθικο. Κοίτα το πρόσωπο τους πόσο παράξενα αλλοιώνεται όταν ακούνε μουσική. Εσύ με την Κριστίνα δεν θυμάμαι να είχατε ποτέ παίξει μαζί στο πιάνο, τουλάχιστο μπροστά μου. Φαίνεται πως η ντροπή και η λεπτότητα εμπόδιζαν την Κριστίνα ν’απολαύσει μαζί σου μουσική μπροστά μου. Κι επειδή η μουσική δεν μπορεί να εκφραστεί με λόγια, μάλλον θα είναι επικίνδυνη, αφού μπορεί ν’αγγίζει βαθιά ανθρώπους που τους συνδέουν όχι μόνο το μουσικό τους ταλέντο, αλλά και το αίμα και η μοίρα τους. Συμφωνείς;”

“Ναι, συμφωνώ”, απάντησε ο Κόνραντ.

More Brendel: Schubert Op. 90/3

http://youtu.be/GkX4MyDeIqI

Mademoiselle Didau at the Piano - Edgar Degas, 1869-1872

Mademoiselle Didau at the Piano – Edgar Degas, 1869-1872

[…] Παραείναι πολλή η ένταση στις ανθρώπινες καρδιές, παραείναι μεγάλα τα πάθη, η εκδίκηση. Αν κοιτάξουμε την καρδιά μας, τι βρίσκουμε μέσα; Πάθη που απλά απάλυνε ο χρόνος, μα δεν κατάφερε να σβήσει τις καύτρες τους. […] «Πιστεύεις κι εσύ ότι το νόημα της ζωής δεν είναι τίποτε άλλο από το πάθος που μια μέρα διαπερνάει την καρδιά μας, την ψυχή μας και το κορμί μας, και μετά καίει αιώνια, μέχρι το θάνατο μας; Ό,τι κι αν συμβεί στο μεταξύ; Κι αν το έχουμε ζήσει αυτό, ίσως δεν έχουμε ζήσει μάταια; Τόσο βαθύ λoιπόν, τόσο μεγαλόπρεπο, τόσο απάνθρωπο είναι το πάθος; … Κι ίσως δεν απευθύνεται καν σε κάποιο πρόσωπο, αλλά είναι μόνο μια νοσταλγική επιθυμία; …Αυτή είναι η ερώτηση. Ή αντίθετα, ίσως απευθύνεται σε πρόσωπο, αιώνια και πάντα μόνο σ’εκείνο το μοναδικό και μυστηριώδες πρόσωπο, που μπορεί να είναι καλό και μπορεί να είναι κακό, πάντως το βάθος τού πάθους, που σε συνδέει μαζί του, δεν εξαρτάται ούτε από τις πράξεις του ούτε από τα χαρακτηριστικά του; Αν το ξέρεις, απάντησε», είπε ο στρατηγός πιο δυνατά, με απαιτητικό τόνο στη φωνή του.

“Για ποιο λόγο ρωτάς;” είπε ήρεμα ο Κόνραντ. “Αφού ξέρεις ότι είναι έτσι”.

Borodin Quartet plays Beethoven String Quartet Op.135

http://youtu.be/laUMuPkm7Ow

Σχολιάστε

Filed under ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΑΝΑΦΟΡΕΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s