If I profane with my unworthiest hand
This holy shrine, the gentle sin is this:
My lips, two blushing pilgrims, ready stand
To smooth that rough touch with a tender kiss.
Good pilgrim, you do wrong your hand too much,
Which mannerly devotion shows in this;
For saints have hands that pilgrims’ hands do touch,
And palm to palm is holy palmers’ kiss.»
—Romeo and Juliet, Act I, Scene V
Prokofiev: Romeo and Juliet, No 35 Finale Act II

At least 24 operas have been based on Romeo and Juliet. The earliest, Romeo und Julie in 1776, a Singspiel by Georg Benda, omits much of the action of the play and most of its characters, and has a happy ending. It is occasionally revived. The best-known is Gounod’s 1867 Roméo et Juliette (libretto by Jules Barbier and Michel Carré), a critical triumph when first performed and frequently revived today.Bellini’s I Capuleti e i Montecchi is also revived from time to time, but has sometimes been judged unfavourably because of its perceived liberties with Shakespeare; however, Bellini and his librettist, Felice Romani, worked from Italian sources—principally Romani’s libretto for an opera by Nicola Vaccai—rather than directly adapting Shakespeare’s play. 

Among later operas there is Heinrich Sutermeister’s 1940 work Romeo und Julia.Roméo et Juliette by Berlioz is a «symphonie dramatique», a large scale work in three parts for mixed voices, chorus and orchestra, which premiered in 1839. Tchaikovsky’s Romeo and Juliet Fantasy-Overture (1869, revised 1870 and 1880) is a long symphonic poem, containing the famous melody known as the «love theme».Tchaikovsky’s device of repeating the same musical theme at the ball, in the balcony scene, in Juliet’s bedroom and in the tomb has been used by subsequent directors: for example Nino Rota’s love theme is used in a similar way in the 1968 film of the play, as is Des’ree’s Kissing You in the 1996 film. Other classical composers influenced by the play include Henry Hugh Pearson (Romeo and Juliet, overture for orchestra, Op. 86), Svendsen (Romeo og Julie, 1876), Delius (A Village Romeo and Juliet, 1899–1901), Stenhammar (Romeo och Julia, 1922), and Kabalevsky (Incidental Music to Romeo and Juliet, Op. 56, 1956).The best-known ballet version is Prokofiev’s Romeo and Juliet.Originally commissioned by the Kirov Ballet, it was rejected by them when Prokofiev attempted a happy ending, and was rejected again for the experimental nature of its music. It has subsequently attained an «immense» reputation, and has been choreographed by John Cranko (1962) and Kenneth MacMillan (1965) among others.The play influenced several jazz works, including Peggy Lee’s «Fever».Duke Ellington’s Such Sweet Thunder contains a piece entitled «The Star-Crossed Lovers»in which the pair are represented by tenor and alto saxophones: critics noted that Juliet’s sax dominates the piece, rather than offering an image of equality. 

The play has frequently influenced popular music, including works by The Supremes, Bruce Springsteen, Taylor Swift, Tom Waits and Lou Reed. The most famous such track is Dire Straits’ «Romeo and Juliet».The most famous musical theatre adaptation is West Side Story with music by Leonard Bernstein and lyrics by Stephen Sondheim. It débuted on Broadway in 1957 and in the West End in 1958, and became a popular film in 1961. This version updated the setting to mid-20th century New York City, and the warring families to ethnic gangs. Other musical adaptations include Terrence Mann’s 1999 rock musical William Shakespeare’s Romeo and Juliet, co-written with Jerome Korman, Gérard Presgurvic’s 2001 Roméo et Juliette, de la Haine à l’Amour and Riccardo Cocciante’s 2007 Giulietta & Romeo.

French Special – Berlioz – Romeo & Juliet exerpts Pt 2.wmv
«O brawling love, O loving hate,
O any thing of nothing first create!
O heavy lightness, serious vanity,
Misshapen chaos of well-seeming forms,
Feather of lead, bright smoke, cold fire, sick health,
Still-waking sleep, that is not what it is!»
—Romeo, Act I Scene I
Anna Netrebko «Je veux vivre» in Romeo and Juliet by Gounod (HD Paris 2007)
‎»O, I am fortune’s fool!»—Romeo, Act III Scene I
Prokofiev: Romeo and Juliet, No 13 Dance of the Knights (Valery Gergiev, LSO)


Πράξη Πέμπτη, Σκηνή Τρίτη.
(0 Ρωμαίος μόνος αφού πεθαίνει ο Πάρης).
Στ’ ορκίζομαι. –
Να δω το πρόσωπό του !
Α, του Μερκούτιου ο ξάδερφος !
ο κόμης Πάρης !
Τι μου έλεγε ο υπηρέτης μου στο δρόμο
που ερχόμαστε καβάλα και δε μ’ άφηνε
h ταραχή μου να προσέξω ; Μου είπε
πως θέλαν να παντρέψουν την 1ουλιέτα
με τον Πάρη, νομίζω. Έτσι δεν είπε ;
Ή το είδα στ’ όνειρό μου ;
Ή μην τρελάθηκα ακούγοντάς τον να μιλεί για κείνην,
και θαρώ πως μου τόπε — Δώσ’ το χέρι !
Κι εσύ μαζί μου στο βιβλίο γραμμένος
της μαύρης δυστυχίας.
Θα σε βάλω σε τάφο θριαμβικό —σε τάφο ; —
ω, όχι : στου φωτός το σπίτι θα σε βάλω, φτωχό μου παλληκάρι.
Γιατί εδώ μέσα κείτεται η Ισυλιέτα,
και η ομορφιά της γεμίζει αυτούς τους θόλους
με λάμψη γιορτερή.
— Έλα κοιμήσου εδώ, νεκρέ, που ένας νεκρός σε θάφτει. —
(Βάζει τόν Πάρη μέσα στο μνήμα)
Συχνά οι άνθρωποι, λίγο πριν πεθάνουν γίνονται εύθυμοι : αυτό είναι.
που όσοι τους παραστέκουνε το λένε ξαστέρωμα
πριν νάρθει ό Χάρος —
Όμως πώς να το πω εγώ τούτο ξαστέρωμα ;
Ω αγάπη μου ! γυναίκα μου ! Ο Χάρος πούπιε όλο τής ανάσας σου το μέλι
δεν απόχτησε ακόμη καμιά δύναμη πάνω στην ομορφιά σου : δε σε νίκησε.
Της ομορφιάς σου τα σημάδια μένουν ακόμη πορφυρά στο πρόσωπό σου
και στ’ αχείλια σου : η κίτρινη σημαία τού θανάτου δεν έφτασε ως εκεί.
— Τυβάλμε, αυτού κοιμάσαι, τυλιγμένος στο ματωμένο σάβανο :
Ω, ποια χάρη μπορώ για σε να κάμω πιο μεγάλη,
Hidden treasures – Georg Anton Benda – Romeo und Julie (1776) – «Im Grabe wohnt Vergessenheit»
παρά μ’ αυτό το χέρι πούχει κόψει
τα νιάτα σου στη μέση, να σπαράξω
τα νιάτα εκείνου πούλεγες εχθρό σου ;
Συχώρεσέ με, ξάδερφε ! —
Α, Ιουλιέτα πώς έχεις μείνει ακόμη τόσο ωραία ;
Να πιστέψω πως είναι ερωτευμένος
μαζί σου ο άυλλος Χάρος,
και πως το άσαρκο αυτό μισητό τέρας
σε φιλάει εδω
μέσα, στο σκοτάδι,για νάρχεται κρυφά να σ’ ανταμώνει ;
Για να μη γίνει αυτό, θα μείνω εδώ
και ποτέ δε θα φύγω πια από τούτο
της μαύρης νύχτας το παλάτι,
Εδώ,εδώ θέλω να μείνω,
με τα σκουλήκια πούναι οι υπηρέτες σου.
Ω, εδώ θέλω να στήσω το κλινάριτού αιώνιου αναπαμού,
και να τινάξω την αλυσίδα της ενάντιας μοίρας
μακριά απ’ αυτή τη σάρκαπού τόσο την εκούρασε ή ζωή.
— Μάτια, κοιτάχτε για στερνή φορά ! Χέρια, για τη στερνή φορά αγκαλιάστε !
και αχείλια εσείς, οι θύρες τής ψυχής, σφραγίστε μ’ ένα τίμιο φίλημά σας παντοτεινό συμβόλαιο με το Χάρο.
Έλα, πικρέ περάτη !
Έλα, κακόγευτε. οδηγέ,πιλότε απελπισιάς !
Και ρίξε τούτοτο Θαλασσοδαρμένο σου καράβινα τσακιστεί στα βράχια !…
Τούτο για την αγάπη μου !
Τίμιε φαρμακοπώλη, το φαρμάκι σου
είναι γοργό, — και να ! μ’ ένα φιλί πεθαίνω.
Kasarova & Aliberti: Act I duet, Bellini’s I Capuleti e i Montecchi
Πάμε να πούμε κι άλλα για τη λύπη αυτή:
άλλος συχώρεση, άλλος τιμωρία να βρει
γιατί ποτέ ιστορία δεν είχε τόσο σπαραγμό
σαν του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας
τούτη εδώ.
Johan Svendsen – Romeo and Juliet, Op. 18, fantasy for orchestra
0 Ρωμαίος στον πατέρα Λαυρέντιο..
Πράξη Tρίτη, Σκηνή Τρίτη.
Είναι τυραννία
Δεν είναι χάρη. Εδώ είναι ο ουρανός,
Εδώ που ζει η Ιουλιέτα.
Κάθε γάτα,Κάθε σκυλί, κάθε μικρό ποντίκι,τo κάθε aνάξιο πλάσμα
μπορεί να ζει εδωπέρα στον Παράδεισο
και να τη βλέπει· μοναχά ό Ρωμαίος
δε θα μπορεί. Περισσότερη άξια
πιο αξιόπρεπη θέση,πιότερη ελευθερία έχουν οι μύγες,παρά ο Ρωμαίος.
Αυτές έχουν δικαίωμα
ν’ αγγίζουν το άσπρο θάμα του ακριβού
της Ιουλιέτας χεριού, και να της κλέβουν αθάνατη ευτυχία από τα χείλια της
—που, απ’ την αγνή, παρθενική σεμνότητά τους είναι πάντοτε κόκκινα,
θαρώντας αμαρτία το πως φιλιούνταιτο να με τάλλο.
Μοναχά ό Ρωμαίος δε θα μπορεί· γιατί πάει εξορία.
Αυτές μπορούνε να πετούνε λεύτερες,και μένα με πετούν από δωπέρα.
Και λες πως η εξορία δεν είναι θάνατος ;
Δεν έβρισκες φαρμάκι,
ή κανένα μαχαίρι κοφτερό,ή άλλο μέσο γλήγορου θανάτου,
παρά μονάχα αυτήν την «εξορία»,για να με θανατώσεις ;
Εξορία !…Ω γέροντα, τη λέξη αυτή τη λένεστον Άδη οι κολασμένοι
και σηκώνεται σύθρηνο.
Του λόγου σου, άνθρωπος του Θεού, πνευματικός,
που συχωρνάς τις αμαρτίες,
— του λόγου σου που λες πως είσαι φίλος μου,
πως σου βαστά ή καρδιά να με συντρίβειςμ’ αυτή τη λέξη ;
Frederick Delius, Walk to the Paradise Garden, Atkinson Grimshaw
‎»O Romeo, Romeo! wherefore art thou Romeo?». – (Act II, Scene II).
«It is the east, and Juliet is the sun» . – (Act II, Scene II).
«Good Night, Good night! Parting is such sweet sorrow, that I shall say good night till it be morrow.» – (Act II, Scene II).
«What’s in a name? That which we call a rose by any other name would smell as sweet». – (Act II, Scene II).
Nino Rota – Romeo And Juliet (1968) Theme
 «Wisely and slow; they stumble that run fast». – (Act II, Scene III).
«Tempt not a desperate man». – (Act V, Scene III).
«For you and I are past our dancing days» . – (Act I, Scene V).
«O! she doth teach the torches to burn bright». – (Act I, Scene V).
Romeo and Juliet – Wikipedia, the free encyclopedia
«It seems she hangs upon the cheek of night like a rich jewel in an Ethiope’s ear» . – (Act I, Scene V).
«See, how she leans her cheek upon her hand! O that I were a glove upon that hand, that I might touch that cheek!». – (Act II, Scene II).
«Not stepping o’er the bounds of modesty». – (Act IV, Scene II).




Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )


Σύνδεση με %s